Έχω μεγαλώσει σε σπίτι που ο παππούς μου έφτιαχνε τυρί και γιαούρτι από το γάλα που έπαιρνε από τις κατσίκες του και κάνω μεγάλη χαρά, όταν μπορώ – εδώ στην πόλη- να παράγω προϊόντα από τα βασικά υλικά και να δημιουργώ ένα μίνι σύστημα οικονομίας μέσα στο σπίτι μου.
Το γιαούρτι ήταν το πρώτο από τα δύο, που έφτιαξα, χωρίς την τεχνογνωσία του παππού αλλά με την ηλεκτρική συσκευή με τα γυάλινα βαζάκια μερίδας, στα οποία βάζεις το μίγμα από το γάλα που θέλεις μαζί με ένα έτοιμο αληθινό γιαούρτι για μαγιά, τα αφήνεις μια νύχτα και το πρωϊ έχεις έτοιμα πηγμένα γιαουρτάκια, τα οποία τα παιδιά μου τιμούσαν δεόντως γιατί τα φτιάχναμε παρέα.
Το τυρί άργησα να το δοκιμάσω. Ξεκίνησα πρώτη φορά όταν είχα ένα ληγμένο γάλα το οποίο θεωρούσα σπατάλη να πετάξω. Το ζέστανα με λίγο λευκό ξύδι, μάζεψα με τρυπητή κουτάλα τα πήγματα, τα έβαλα σε ένα βουάλ πανί από μπομπονιέρα, το έδεσα στη βρύση του νεροχύτη -όπως έκανε ο παππούς- να στραγγίσει και έβγαλα ένα κεφαλάκι χλωρό τυρί, έτοιμο για κατανάλωση. Με λίγο αλάτι χοντρό και φρέσκο λάδι ήταν ποίημα πάνω σε μια φέτα ψωμί! Αυτή τη φορά, παππού, πήγα λίγο παρακάτω. Πείραξα τη γεύση και έφτιαξα το σχήμα. (περισσότερα…)










