Life can be TasteFULL

26 Φεβρουαρίου, 2009

«Το καλωσόρισμα του Αντώνη»

Είναι μερικά εστιατόρια που σε κερδίζουν με την ειλικρίνειά τους, τις γεύσεις και τους ανθρώπους τους,  που πας, ξαναπας και τελικά τα κάνεις στέκι σου.

agginares

Κατσικάκι με αγκινάρες

Εμείς γνωρίσαμε τον Αντώνη Ρούσο σαν ιδιοκτήτη της ταβέρνας «Ο Σπύρος» στην Κηφισιά. Το μάθαμε από τα βραβεία Gourmet και πήγαμε για το κατσικάκι με τις αγκινάρες του. Από τότε ξαναπήγαμε μόνοι, με φίλους, με αφορμή κάθε φορά μια λαχτάρα για καθαρή γεύση.

«Ο Σπύρος» άλλαξε όνομα, διεύθυνση, μεγάλωσε και απέκτησε αυλή. Η κουζίνα του, όμως, παραμένει σταθερή αξία. Πήγαμε με φίλους, Δευτέρα βράδυ και είχαμε τη μεγάλη χαρά να δοκιμάσουμε πολλά πιάτα. Ο Αντώνης εξηγούσε σε κάθε πιάτο τα συστατικά και την προέλευσή του, περήφανος γιατί «ταΐζει τους πελάτες του ό,τι θα τάϊζε τον γιο του».

Περισσότερες φωτογραφίες στην ιστοσελίδα του Αντώνη .

Δοκιμάσαμε χόρτα του βουνού, πικραλίθρες και άγριες αγκιναρούλες, βραστά με λαδάκι, παρέα με ένα νοστιμότατο χωριάτικο ψωμί ολικής, με το πίτουρό του και τραγανή κόρα, ειδική παραγγελία στον Μαθιό, τον δημιουργό-φούρναρη.

Το τυροπιτάκι ήταν ψημένο στο τηγάνι, με φύλλο τρυφερό με φουσκίτσες. Η γέμιση, λίγο αλμυρή και ανάλαφρη, ήταν φτιαγμένη από συριανή γραβιέρα Σαν Μιχάλη, πεκορίνο Αμφιλοχίας και φέτα κατσικίσια, η οποία δεν λασπώνει το μίγμα όπως η πρόβεια φέτα που είναι πιο παχιά.

Ο πολίτικος κεφτές – μοσχοβολάει δυόσμο- και το ρουμελιώτικο κοκορέτσι -ψημένο στο φούρνο & ζουμερό – είναι σταθερές παραγγελίες για μας.

Στα κύρια πιάτα ήρθε μια κατσικομακαρονάδα, ένα χουνκιάρ, ένα αγριογούρουνο στιφάδο και μια μπριζόλα μοσχαρίσια. Τι να περιγράψω; με την σειρά που μου άρεσαν εμένα:

Αγριογούρουνο στιφάδο

Αγριογούρουνο στιφάδο

Το στιφάδο είναι η ναυαρχίδα του καταλόγου (εξαιρώ τις αγκινάρες, δεν μπορώ να κάνω σύγκριση). Μικρά κρεμμυδάκια, καραμελωμένα, τρυφερά, με σπιρτάδα και χαρακτήρα συνόδευαν καλοψημένα κομματάκια κρέατος. Είναι από τα πιάτα που θέλεις να τρως με κλειστά τα μάτια, με απόλυτη προσήλωση στη γεύση.

Η κατσικομακαρονάδα, με κόκκινη σάλτσα και μακαρόνι με τρύπα, είχε την γλύκα από το Vinsanto και τα τοματάκια Σαντορίνης με τα οποία σιγόβρασε το κατσικάκι.Τα μακαρόνια με την τρύπα μας παιδεύουν λίγο στο πιάσιμο αλλά ήταν ποτισμένα με την σάλτσα και δεν αφήσαμε ούτε πηρουνιά. Έχει πλάκα που βρέθηκε το alter ego της αστακομακαρονάδας!

Το χουνκιάρ μπεγεντί είχε ένα καλοψημένο κοκκινιστό μοσχαράκι πάνω σε στρώμα πουρέ ψητής μελιτζάνας. Η γεύση της ήταν ελαφρά καπνιστή, η σύστασή της λίγο πιο κρεμώδης απ’ ότι προτιμώ -σαν να υπερτερούσε η μπεσαμέλ στην σύνθεση.

Η μπριζόλα νόμιζα πως ήταν μια συνηθισμένη υπόθεση. Ήρθε μια μικρή σχετικά, ροδοψημένη μπριζόλα από μοσχίδα. Κάθε μπουκιά απαιτούσε καλό μάσημα αλλά ήταν ζουμερή, νόστιμη και ένοιωθες ότι τρως αληθινό κρέας. Γίνεται αυτό;

Ευτυχώς είχε μείνει ψωμί, όταν ήρθαν τα τυριά.

Φρέσκο γίδινο τυρί Ελασσώνας, που απλώνεται σαν βούτυρο στο ψωμί. Αναρωτιέμαι αν στην αγορά υπάρχει διαθέσιμο τέτοιο τυρί. Θα το ήθελα πολύ στο τραπέζι του πρωϊνού. Ο Αντώνης είπε πως το συγκεκριμμένο έχει περίοδο κατανάλωσης 10 ημερών μόνο.

Το άλλο τυρί με έκανε να κλείσω τα μάτια ξανά. Λαδοτύρι Ζακύνθου, ωριμασμένο ένα χρόνο στο λάδι. Μια σπιστάδα γεύσης θεϊκή!

Μετά από αυτά, τι άλλο να περιμένει κανείς; τέλεια φαγητά, κρασάκι, καλή παρέα, το μεράκι του δημιουργού για αγνές πρώτες ύλες και καθαρές γεύσεις, το σέρβις που έφερνε αυτό που θα χρειαστείς πριν καν το ζητήσεις.

Μοσχάτο Λήμνου

Μοσχάτο Λήμνου

Έτσι ήρθε κέρασμα ένα φλασκάκι μοσχάτο Λήμνου μέχρι να αποφασίσουμε για το γλυκό.

Αν περιμένετε γλυκά ταβέρνας, θα βρείτε. Με μια διαφορά προς τα πάνω σε όλα, αλλά η κρέμα καραμελέ είναι εκεί, το γιαούρτι με πολύ καλό γλυκό σταφύλι, το ψητό κυδώνι, το καταϊφι.

Φωλιά μαρέγκας με φραμπουάζ

Φωλιά μαρέγκας με φραμπουάζ

Θα εκπλαγείτε, όμως, αν δοκιμάσετε τη φωλιά μαρέγκας με φραμπουάζ και παγωτό καϊμάκι. Η μαρέγκα, σαν πυργάκι, κάνει φωλιά για μια μπάλα παγωτό καϊμάκι, μαστιχωτό, πεντανόστιμο, περιχυμένο με μια σάλτσα κατακόκκινη, λίγο γλυκειά, λίγο δροσερή, φτιαγμένη από μαρμελάδα και φρέσκα φρούτα φραμπουάζ (κατεψυγμένα δηλ). Μην το χάσετε με τίποτα. Το παγωτό είναι από του Στάμου, στο Μενίδι και τα φρούτα από του Βάρσου, στην Κηφισιά.

Χαίρομαι τόσο όταν οι δημιουργοί μιλούν για τις πρώτες ύλες και τους προμηθευτές τους με ονοματεπώνυμο.

Να πάτε ανεπιφύλακτα. Θα το χαρείτε.

Το εστιατόριο βρίσκεται Γ. Λύρα 41, Nέα Kηφισιά, 210 8017.869, 210 8018.457.

Advertisements

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: