Life can be tasteFULL

8 Οκτωβρίου, 2009

Γλυκό σταφύλι – ροδαλό, τραγανό, αρωματικό

Γλυκό σταφύλι - ποικιλία φράουλα

Γλυκό σταφύλι "φράουλα" - με τη φλούδα

Μου έφερε ο μπαμπάς μου ένα καλάθι γεμάτο τσαμπιά σταφύλι φράουλα. Αυτή η ποικιλία δεν κυκλοφορεί στο σούπερ μάρκετ ούτε στη λαϊκή την έχω δει. Οι ρόγες είναι σφικτές και τραγανές, απίστευτα αρωματικές, όχι πολύ γλυκειές. Δυστυχώς, όμως, έχουν κουκούτσια, συνήθως 4!

Το γλυκό σταφύλι είναι το αγαπημένο του μπαμπά, οπότε δεν σήκωνε συζήτηση το θέμα. Ξεδιάλεξε τις πιο μεγάλες ρόγες, τις έπλυνα, πήραμε από μια παραμάνα ο καθένας και ξεκινήσαμε το ξεκουκούτσιασμα. Νομίζω πως μας πήρε 2 ώρες να καθαρίσουμε 2 κιλά ρόγες.

Ευτυχώς, αυτές οι στιγμές προσφέρονται για συζήτηση, ανάλυση και οργάνωση σκέψεων και αν έχεις φτιάξεις και διπλό ελληνικό καφεδάκι, έχεις κάθε ευκαιρία να ηρεμήσεις το μυαλό σου και να μοιραστείς τη στιγμή με ένα δικό σου άνθρωπο.

Το μυστικό στο γλυκό σταφύλι είναι να σιγοβράσεις το φρούτο για να βγάλει τα υγρά του και να δέσεις το σιρόπι σε χαμηλή φωτιά για να μην καραμελλώσει, σκουρύνει πολύ και χαθεί το λεπτό άρωμά του. Το σταφύλι φράουλα αποκτά αυτό το ροδαλό χρώμα όταν γίνει γλυκό κουταλιού-γιατί χρωματίζεται από τη φλούδα του- και παραμένει τραγανό και αρωματικό.

Ξεφλουδισμένο γλυκό σταφύλι "φράουλα"

Γλυκό σταφύλι "φράουλα" - χωρίς τη φλούδα

Αν πάλι έχετε την υπομονή, σαν τη φίλη μου την Σταυρούλα να ξεφλουδίσετε μια μια τις ρόγες -το έκανε για να μου δείξει το αποτέλεσμα- θα πάρετε ένα χρυσαφένιο γλυκάκι με ρόγες φουσκωτές και γεμισμένες σιρόπι.

Για μένα, ένα πετυχημένο γλυκό κουταλιού είναι αυτό που έχει τη γεύση, το χρώμα και το άρωμα του φρούτου. Στεναχωριέμαι πραγματικά όταν δοκιμάζω γλυκά τα οποία έχουν ισοπεδωμένη γεύση από την μεγάλη ποσότητα ζάχαρης, το πολύ βράσιμο ή την γλυκόζη που -ενώ άοσμη και άγευστη- καταφέρνει να σκεπάζει τα πάντα. Είναι κρίμα νοικοκυρές που παραδοσιακά έφτιαχναν γλυκά κουταλιού, στην αγωνία τους να μην χαλάσει το γλυκό, να το εξαφανίζουν κάτω από τη ζάχαρη και τη γλυκόζη. “Ζωντανά” γλυκά κουταλιού δεν έχω πετύχει εδώ και πολλά χρόνια, ακόμα κι αν αγοράζω συστηματικά!

Δοκιμάστε να φτιάξετε γλυκό με τις οδηγίες που ακολουθούν και πείτε μου τη γνώμη σας.  Για να μην ξεκουκουτσιάζετε, πάρτε σταφύλι σουλτανίνα, με μεγάλες, σφικτές και όχι μαλακές ρόγες.

Υλικά:

  • 2 κιλά σταφύλι
  • 1 κιλό ζάχαρη
  • 1 ποτήρι νερό
  • χυμό 1 λεμονιού
  • άρωμα βανίλιας ή φυλλαράκια αρμπαρόριζας

Εκτέλεση:

Πλύντε και ξεκουκουτσιάστε τις ρόγες -αν χρειάζεται. Βάλτε σε μπολ στρώσεις σταφύλια, ζάχαρη μέχρι να τελειώσουν τα υλικά. Περιχύστε με το νερό και αφήστε σκεπασμένο στο ψυγείο όλη νύχτα, να βραχεί η ζάχαρη. Μην ανακατεύετε γιατί θα σπάσουν οι ρόγες.

Βάλτε το μίγμα, σε μεγάλη κατσαρόλα, σε χαμηλή φωτιά να ζεσταθεί, με κλειστό καπάκι. Αυτό θα βοηθήσει να λυώσει καλά η ζάχαρη, να κατεβάσει υγρά και να διαπεράσει η θερμοκρασία όλες τις ρόγες. Ανακατέψτε να βεβαιωθείτε ότι το μίγμα ζεσταίνεται ομοιόμορφα. Αυτό το στάδιο μπορεί να πάρει και 50′ στη χαμηλότερη θερμοκρασία της εστίας σας.

Στάδιο δεσίματος σιροπιού

Στάδιο δεσίματος σιροπιού

Κλείστε τη φωτιά και αφήστε το σκεπασμένο για 2 ώρες, μέχρι να κρυώσει η κατσαρόλα. Σ’αυτό το στάδιο, ισορροπούν τα διαφορετικής πυκνότητας υγρά μέσα στην κατσαρόλα. Οι ρόγες απορροφούν το πυκνότερο σιρόπι και ελευθερώνουν τα λεπτόρευστα υγρά τους. Έτσι το σιρόπι στην κατσαρόλα αραιώνει.

Βάλτε ξανά την κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά αυτή τη φορά για να γίνει η αποστείρωση του γλυκού. Αφήστε να βράσει για 10′, ξαφρίστε αν χρειάζεται. Με τρυπητή κουτάλα, βγάλτε τις ρόγες σε ένα πυρέξ. Χαμηλώστε τη φωτιά -μέτρια προς χαμηλή-  και δέστε το σιρόπι. Αν αφήσετε να βράσει σε δυνατή φωτιά, τα σάκχαρα θα καραμελλώσουν, το σιρόπι θα σκουρύνει και όταν το τρώτε, θα σας καίει στο λαιμό.

Δοκιμάζετε το δέσιμο, ρίχνοντας την τελευταία σταγόνα από την κουτάλα σε ένα πιάτο και ελέγχοντας αν απλώνει ή αν έχει όγκο (αν στέκεται). Προσθέστε το χυμό του λεμονιού. Κλείνετε τη φωτιά, ρίχνετε στην κατσαρόλα τις ρόγες, σκεπάζετε και αφήνετε να ξανα-ισορροπήσουν τα διαφορετικής πυκνότητας υγρά. Αφήστε το όλη νύχτα. Προσθέστε -αν θέλετε – κλαδάκια αρμπαρόριζας ή μπαρμπαρούσας, όπως την λεν στη Κρήτη.

Σταφύλι φράουλα -ροδαλό, τραγανό, αρωματικό!

Σταφύλι φράουλα -ροδαλό, τραγανό, αρωματικό!

Την επομένη μέρα, το σιρόπι θα είναι πάλι πιο αραιό. Βάλτε την κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά να ζεσταθεί καλά το γλυκό. Οι ρόγες πρέπει να είναι καυτές -να μην πιάνονται με το χέρι. Βγάλτε ξανά τις ρόγες σε πυρέξ, στραγγίζοντας καλά, με την τρυπητή κουτάλα. Σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά κάντε το τελικό δέσιμο του σιροπιού.

Ξαναρίξτε τις ρόγες μέσα, ανακατέψτε καλά να ποτιστούν με το σιρόπι. Λένε πως πρέπει να τις αφήνουμε να κρυώνουν μέσα στο σιρόπι ανακατεύοντας τακτικά, για να φουσκώσουν. Σ’αυτήν την περίπτωση δεν μπορούμε να κλείσουμε σε αποστειρωμένα βάζα. Απλά γεμίζουμε καθαρά βάζα και τα φυλάμε στο ψυγείο.

Διαφορετικά, γεμίζουμε καυτά βάζα με το καυτό γλυκό, κλείνουμε με τα ζεστά καπάκια, αναποδογυρίζουμε μέχρι να κρυώσουν εντελώς. Κάθε βάζο που ανοίγουμε το διατηρούμε στο ψυγείο.

Περισσότερα για το τεστ δεσίματος του σιροπιού και την αποστείρωση των βάζων, εδώ.

About these ads

10 σχόλια

  1. Μπράβο σου! Δείχνει εξαιρετικά πετυχημένο το σταφυλάκι σου! Παραμένει φρούτο και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είναι και το δικό μου αγαπημένο γλυκό κουταλιού. Παιδική γεύση από το γυάλινο βάζο της αγαπημένης μου γιαγιάς. Νομίζω πως θα χαιρόταν πολύ να δει ότι υπάρχουν σήμερα ακόμη άξιες κοπέλλες σαν εσένα που κάνουν μικρά παιδάκια αλλά και μπαμπάδες χαρούμενους!

    Σχόλιο από aspros — 8 Οκτωβρίου, 2009 @ 4:36 μμ

  2. Κοκκίνησα πιο πολύ από το σταφυλάκι!!! Σ’ευχαριστώ :)

    Σχόλιο από Vicky — 8 Οκτωβρίου, 2009 @ 5:12 μμ

  3. Βικυ μου,αχ τι μου θύμισες!!Όταν ημουν παιδί,πάνε κάποια χρόνια τώρα βέβαια,και πήγαινα με την οικογένεια μου στη Σάμο το καλοκαίρι.Αυτές τις γεύσεις και τις συνταγές κουβαλώ χρόνια τώρα μέσα μου,με την πρωτη ευκαιρία θα τις εφαρμόσω ακολουθώντας τη δικιά σου συνταγή βάζοντας και λίγο δόση γιαγιας μέσα.Πάντως μπραβο σου που κρατας εποχιακες επιλογές για την παρασκευή των συνταγών σου.Σίγουρα το πιο νόστιμο είναι εκείνο που καταναλώνεται στην εποχή του!!

    Σχόλιο από Φούλα — 9 Οκτωβρίου, 2009 @ 12:21 πμ

    • Το φαγητό είναι γευστική μνήμη. Την έχουμε εισπράξει από τους γονείς και τους παππούδες, σαν παιδιά, και την μεταφέρουμε τώρα στα δικά μας παιδιά. Κρίμα δεν είναι οι γευστικές μνήμες των παιδιών μας να είναι delivery και κατεψυγμένα του super market; Το φαγητό δεν είναι μόνο για να γεμίζει το στομάχι όταν πεινάει. Το φαγητό μεταφέρει τη φροντίδα αυτού που μαγειρεύει, σε κάνει να νοιώθεις ασφάλεια, κάποιος σε σκέφτεται και σ’ αγαπάει, σε ενώνει με την οικογένεια, μοιράζεσαι σκέψεις και στιγμές της ημέρας, ανοίγει την ψυχή σου. Αυτές είναι οι αξίες του οικογενειακού τραπεζιού. Εστω κι αν τα μέλη της οικογένειας βρίσκονται μόνο κάθε βράδυ, λόγω εργασίας. Έστω κι αν η ευρύτερη οικογένεια συναντιέται κάποια κυριακάτικα μεσημέρια. Το δίκτυο υποστήριξης είναι φανερό και καταγράφεται στις μνήμες των παιδιών.

      Σχόλιο από Vicky — 9 Οκτωβρίου, 2009 @ 10:00 πμ

      • μα φυσικά …
        http://aspros.wordpress.com/2008/03/18/whats-in-a-biscuit/

        Σχόλιο από aspros — 9 Οκτωβρίου, 2009 @ 10:29 πμ

      • Τι γίνεται όμως όταν, παρόλο που μεγάλωσες μέσα στην αγάπη και την ασφάλεια της μονοιασμένης οικογένειας, του καθημερινού οικογενειακού γεύματος και δείπνου που προετοιμάστηκε από full time μητέρα και γιαγιά, δε σου ταιριάζει πια αυτή η “γευστική μνήμη”; Από την ημέρα που απέκτησα δικό μου σπιτικό (ήμουν 18 όπως η κορούλα σου) έχω απομακρυνθεί τόσο από αυτή τη γευστική εμπειρία που τώρα σχεδόν μια εικοσαετία αργότερα με δυσκολία τρώω τα περισσότερα φαγητά που μαγειρεύει η μητέρα μου. Αλλά ακόμα και όταν τη φιλοξενούμε καταλήγουμε να μαγειρεύουμε ξεχωριστά για μας και για τη μητέρα μου, αφού ούτε τα γούστα της ούτε η υγεία της της επιτρέπουν να δοκιμάζει το δικό μας φαγητό. Αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που πέφτω πάνω σε ένα ακόμα “σπιτικό λεμονάτο κοτόπουλο με πατάτες” και όταν διαβάζω τις ωραίες σας σκέψεις! Το δίκτυο υποστήριξης καταγράφηκε στη μνήμη μου, η γεύσεις πού πήγαν;

        Σχόλιο από Ελπίς — 10 Οκτωβρίου, 2009 @ 3:04 μμ

  4. Τι γλυκεια και μερακλιδικη συνταγη!! Αν μπορουσαμε να αφιερωνουμε τοσο χρονο σε ολες μας τις δραστηριοτητες πόσο πιο ηρεμοι και χαρουμενοι θα ειμασταν !!:-))

    Σχόλιο από Μιντα — 9 Οκτωβρίου, 2009 @ 9:56 πμ

    • Ποιός κλέβει τελικά το χρόνο μας; και τη ζωή μας; τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι νομίζουμε πως είναι; ποιός είναι ξεκάθαρος στις απαντήσεις αυτές; ποιός τολμά να πάει ανάποδα στο ρεύμα;

      Σχόλιο από Vicky — 9 Οκτωβρίου, 2009 @ 10:05 πμ

  5. Ωραία συνταγή και ωραία αφήγηση!
    Λίγη βοήθεια όμως για τις θερμοκρασίες που όπως φαίνεται είναι κρίσιμης σημασίας:
    Έχω ηλεκτρικές εστίες με κλίμακα 9 βαθμών, οπότε:
    “στη χαμηλότερη θερμοκρασία της εστίας σας”: στο 1; και κατευθείαν από την αρχή στο 1;
    “σε δυνατή φωτιά”: στο 9;
    “σε μέτρια φωτιά” στο 5;
    Διαφωτίστε με!

    Σχόλιο από Ελπίς — 10 Οκτωβρίου, 2009 @ 3:10 μμ

    • Ελπίδα, απαντάω εδώ και στα δύο σου σχόλια. Το εύκολο πρώτα: κατευθείαν στο 1 να λυώσει η ζάχαρη. Στο 9 να γίνει η αποστείρωση και δέσιμο του σιροπιού στο 3. Είναι σημαντικό να μην καραμελλώσουν τα σάκχαρα και σκουρύνει το γλυκό και το σιρόπι.
      Το ουσιαστικότερο τώρα σχόλιο σου: “Που πήγαν οι γεύσεις με τις οποίες μεγάλωσες”. Εξελίχθηκαν, Ελπίδα μου, μαζί με σένα! Μέσα από τις αξίες που μεγάλωσες διάλεξες τις δικές σου. Μέσα από τις γεύσεις που μεγάλωσες επέλεξες τις δικές σου. Η γεύση μας εξελίσσεται ανάλογα με τα ερεθίσματα που δεχόμαστε. Αν ταξιδεύουμε ή αν διαβάζουμε πολύ, θα γνωρίσουμε νέα φαγητά, νέες αντιλήψεις, νέους τρόπους μαγειρικής. Κάποιες από τις δοκιμές θα μας αρέσουν και θα γίνουν δικές μας εμπειρίες που θα αναπαράγουμε στα παιδιά μας. Έτσι το τραπέζι που στρώνεις εσύ τα Χριστούγεννα, είναι σίγουρα διαφορετικό από της μαμάς σου. Τα φαγητά που διαλέγεις και ο τρόπος που μαγειρεύεις τα υλικά, αντανακλούν τη δική προσωπικότητα. Δεν έχει χαθεί η γευστική σου μνήμη. Δεν την αναζητάς σ’αυτό το στάδιο ζωής γιατί είσαι ακόμα στην εξερεύνηση. Δική σου οικογένεια, παιδιά, εργασία, κοινωνική θέση, ζωή. Όταν περάσεις σε επόμενους κύκλους ζωής, θα δεις πιο καθαρά τους δεσμούς της οικογένειας, πως διαμορφώνονται από τις πράξεις και τα συναισθήματά μας.

      Σχόλιο από Vicky — 10 Οκτωβρίου, 2009 @ 7:56 μμ


Κανάλι RSS για τα σχόλια του άρθρου.

The Rubric Theme. Create a free website or blog at WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 36 other followers

%d bloggers like this: